สละโสด

สละโสด

Thursday, November 13, 2008

3:42:45 PM

คึกคักคักคึก ใจมันเต้นตึ๊ก ๆ ตั๊กๆๆๆๆ กร๊ากกก งุงิงุงิ คริคริ ชริชริ


อ๊างงงงงงงงงงงงงงงง


เหี้ย ภาษาไรเนี่ย

เมื่อคืนไปสละโสดมา

ร้านเหล้าๆนะร้านเหล้า ร้านเหล้าไอ้ปั๊มไอ้แป๊ะ กะพี่เทพแก

กลับเช้าคร้าบบบบบบบบ ตื่นมาเที่ยง เนี่ยตอนนี้สี่โมงแล้ว ทำงานยังไม่ถึงไหนเลยนี่

ไล่กดโทรสับ แม่งขำชิบเป๋งเลยเรื่องนี้ ไปแดกโหงวด้วย


ได้ยินมานานแล้วเรื่องร้านนี้ และก็เป็นร้านเพื่อนด้วย ก็เลยต้องไป ไปคนเดียวนี่ล่ะ ปกติไปร้านเหล้า เอกมัย ทองหล่อ ก็ไปคนเดียวได้ ไงไงก็ได้เจอเพื่อนแน่นอน แต่ไอ้นนท์กะน้องยุตม์สุดรักก็ตามมา เห็นเราท่าทางอารมณ์บูดๆ ในคืนลอยกระทง มันเลยตามมาง้อกัน ง้อไกลนะ ธรรมศาสตร์ รังสิตเลยเชียว

พวกมึงอย่าได้แปลกใจเลย กูอารมณ์แปลกๆทุกคืนพระจันทร์เต็มดวง เมื่อนานแล้วมีวันนึงงี่เง่าใส่กุ้ง กุ้งถามว่า
”เป็นเหี้ยไรนี่พี่ พระจันทร์เต็มดวงอีกหรือไง” เราก็งงๆ ไรกันวะ พอดึกๆออกไปดูดหรี่ริมระเบียงห้องนอน เงยหน้ามองฟ้า โอ้ว พระจันทร์เต็มดวงสุดๆ โอ้ว สวรรค์ ทำไมหล่อนเข้าใจฉันขนาดนี้

เล่าเรื่องเพื่อนดีกว่า ไอ้ปั๊มกะเรานี่รู้จักกันมานานมากๆ รู้จักกันตั้งแต่มัธยม ถึงจะอยู่คนละโรงเรียน เพราะบ้านมันใกล้บ้านเพื่อนรักเรา(ไอ้นัน) เมื่อวานตอนดึกๆมันตามมากินโหงว มันเล่าให้ๆน้องๆในโต๊ะฟังว่า มากินโหงวครั้งแรกก็มากะเรานี่ล่ะ ตอนนั้นมันมอหก เราเข้าปี๑แล้ว ก็ไปดูดาวกัน เป็นฝนดาวตกไลโอหนิคที่ใหญ่ที่สุดในรอบเป็นสิบๆปี(ธันวาคม ๔๑) เราก็ไปดูกันที่เขาใหญ่นอน๑หรือ๒คืนจำไม่ได้ เสร็จแล้วก็ไปกินโหงว รถตู้ตอนนั้นเบียดมากๆ มีไปกันตั้ง๑๔คน เป็นพวกแก๊งถาปัดจุฬาของเอ๋ย ซัก๑๐ แล้วก็เราแฟนเรา ปั๊มมากะไอ้นัน มีช่วงนึงของชีวิตที่เราไปดูฝนดาวตกบ่อยๆ จริงๆมันก็ตกทั้งปีนะ แต่ตกมากตกน้อยต่างกัน อยู่โตเกียวแทบไม่เคยเห็นดาวเลย เมื่อคืนตอนกินข้าวพูดว่าฝนดาวตกมีทุกปี ประมาณกลางเดือนธันวา

แต่ก่อนไปต่างจังหวัดกันบ่อย ไปพม่า ก็รู้สึกปั๊มก็ไปด้วย แบ๊คแผ็คของแท้เลยสมัยนั้น โบกรถด้วย นั่งรถไฟชั้น๓กลับอะไรเทือกๆนี้ วันก่อนผ่านแถวๆทางไปภูหินร่องกล้า ยังคิดถึงไอ้ปั๊มอยู่เลย มีวันนึงหนุกมากๆ ไปกางเต๊นกัน ไอ้ต้อมกะไอ้ปั๊มกะไอ้อ้าย มันเล่นไฟกัน แม่งระเบิดกันตู้มต้ามๆ พญานาคพ่นไฟอะไรของพวกแม่งล่ะ ตอนนี้หรอ ไม่มีทางที่พวกเราจะร่วมทริพแบบนี้อีกแล้ว ผ่านไป๑๐ปีเอง ต้อมไปบวช(คงไม่สึก) อ้ายไปขายของแปลกๆ ไอ้ปั๊มก็ไปทำร้านเหล้าเต็มตัว

อีกเรื่องอยากเล่า อันนี้ไอ้ปั๊มจำไม่ได้แน่ๆ

มีวันนึง เอสไอก็ไปรับน้องที่ นาวี เอ๊ย สีดารีสอร์ทที่นครนายกกัน

ไอ้ปั๊มบอกว่า น้องคนนั้นน่ารัก เข้าไปถามชื่อให้หน่อย ตอนแรกแม่งอยากได้เบอร์เลยด้วยซ้ำ เราก็เออ ก็ได้วะ ไหนๆกูก็ว้ากแล้วก็ไม่มีไรจะเสีย แม่งขำดี ก็เข้าไปถาม หน้าห้องน้ำ จำได้เลย ชื่อ น้อง ทู แล้วเราก็ลืมไป แล้วไอ้ปั๊มก็ไม่ได้จีบอะไร

ผ่านเวลาไปนานมากๆ เราลืมไปแล้ว

มีวันนึงเมื่อปี๒๐๐๕ ประมาณ พฤษภาได้ เราไปธุดงค์กะพระอ๊อฟตู้ต้อม ที่หนองเต่าดำ เมืองกาญจน์ เป็นทริพที่ดีที่สุดและเหนื่อยที่สุดในชีวิตเลย และได้เห็นหิ่งห้อยเยอะสุดในชีวิต ตลอดหลายชั่วโมง(ยังกะสวรรค์) หกโมงถึงสี่ทุ่มในป่าไผ่น้ำใสสะอาดจัดๆ เมืองกาญจน์ อ๊อฟ(แฟนทูขณะนั้น)พูดขึ้นมาว่า “พี่ทศพี่เคยเข้าไปถามชื่อทูด้วยนะพี่” เราก็งงๆ อะไรวะ เคยหรอวะ เหี้ยเอ๊ย เคยจริงด้วย นึกออกแล้ว ก็เลยขำๆ บอกไป อ๋อ กูถามให้เพื่อน น้องอ๊อฟก็คงไม่เชื่อ (ยังกะโกหก) ฮ่าๆๆ

พอต่อมา เวลาผ่านไป กุ้งก็พูดถึงเรื่องนี้ เราก็บอก อ๋อ ก็ถามให้เพื่อนไง (เหมือนคำแก้ตัวเลยเนอะ) นึกไปก็ขำกะเหี้ยปั๊มว่ะ

เออ มีรูปนึง กุ้งTaggedเราในfacebook กุ้งบอกว่า ทูแอบถ่ายตอนไปงานบอลปี๔๙ เราก็เคยเอารูปนี้มาแปะในhi5 นะ แต่ทำไมลบไปแล้วก็ไม่รู้ (จำไม่ได้แฮะ) ตอนนั้นกุ้งอยู่บอนหมัด เราอยู่โตเกียว แชทกันบ่อยจัดๆ กุ้งสอนใช้กูเกิ้นนนเอิ๊ดด กะเฟซบุ๊ค สะไค้พ ไรงี้


สรุปคือ จู่ๆเห็นหน้าไอ้ปั๊มก็จำได้ขึ้นมาเกี่ยวกะน้องทู ทั้งๆที่ไม่ได้รู้จักกันเล้ยยยย

จบเรื่องไอ้ปั๊มไป

เอาเรื่องขำกว่าดีกว่า

มีวันนึง ก่อนเราเดินทางไปโตเกียวครั้งล่าสุด๑วัน ไอ้ภัคคึกไรไม่รู้ จัดเลี้ยงส่งพี่ทศ

ถ้าเป็นพวกเหี้ยนนท์จะรู้ว่าเราไม่ชอบกินเหล้าก่อนเดินทางซักสามวัน

แต่น้องภัค..จัดมา พี่ทศก็...จัดไป

ภัคไปเข้าห้องน้ำ บอกเราว่า ถ้ามีใครโทรมาก็บอกเขาไปว่าไปเข้าห้องน้ำนะ แล้วก็มีจริงๆด้วย มองหน้าจอเห็นว่าชื่อพี่เทพ เราก็รับให้ตามคำสั่ง พูดไปว่า “น้องภัคไปเยี่ยวครับ” อีกฝั่งนึงงงโคตรๆ แล้ววางไป วันนั้นเรื่องที่คุยกัน ก็มีเรื่อง ร้านสละโสดนี่ด้วย ไม่รู้ทำไม ไอ้ภัค มันพูดถึง มันบอก เออ ใช่ ร้านซักรุ่นพี่ทศได้ พี่แป๊ะ พี่ปั๊ม พี่เทพ เราก็บอกๆไป เออ ใช่ๆ ได้ข่าวจากไอ้อ้ายเหมือนกัน

พอเมื่อคืน เราไปคนเดียวเจอพี่เทพคนแรก ก็คุยๆกัน คุยไปซักพัก ถามเทพว่า “เฮ้ย มึงรู้จัก รุ่นน้องภัคป่ะวะ ซักรุ่น๑๓ ชื่อ ภัค” เทพบอกว่า “ทำไมวะ คนสวยจัดๆเลยป่ะวะ” เราก็งงๆ ทำหน้าเควสชั่นม๊าก???? “เฮ้ย ไม่สวยเลย ตัวเตี้ยชิบหาย” แล้วคิดว่า เออ สงสัยคนละคนกันมั้ง ไม่ถามต่อละกัน แต่พอกลับบ้าน คิดถึงภัคขึ้นมา นึกในใจ เหี้ยเอ๊ย จริงๆแล้วภัคมันสวยนี่หว่า มันดาวเอสไอนะเว้ย ฮ่าๆๆๆ ทำไมมันกลายจากคนสวยเป็นคนตลกบ้าๆบอๆไปได้วะ หรือว่า เราไอ้โฮ้พไอ้นนท์ไอ้ยุตม์เป็นคนตลกมากๆ ไอ้ภัคมันเลยบ้าๆบอๆตามไปด้วย

จะว่าไปเห็นๆผู้หญิงมาบนโลกเนี่ย ไอ้ภัคตาสวยที่สุดที่เคยเห็นมาแล้วล่ะ

เราไม่ใช่คนตลกนะ เราเป็นคนหล่อ(ฮา)

แต่พี่แป๊ะ นี่ฮามาก เจอล่าสุด คริสต์มาสปีก่อน ที่ร้านเดิมไอ้ปั๊ม เรากลับมาไทยพอดี

ไอ้แป๊ะ รู้ว่าเราไปอยู่ญี่ปุ่นมา ก็เลยจะจัดให้รู้จักกับ ผู้หญิงญี่ปุ่นคนนึงที่มันรู้จักที่อังกฤษให้ แล้วไปติดต่อกันเองที่โตเกียว เราก็เออดี มีเพื่อนใหม่ๆ คนญี่ปุ่นหาที่พูดอังกฤษเก่งๆชีวิตเราก็ไม่ค่อยเจอซะด้วย แต่สุดท้าย ไรไม่รู้ของมัน ก็ไม่ได้รู้จัก เราไปรอมันที่Tops RCA ตั้งหลายชั่วโมง แม่งเอ๊ย กูล่ะเซ็ง มันบอกว่าพ่อแม่ผู้หญิงคนนั้นทำธุรกิจแบบเดียวกะที่เราอยากทำที่นั่นด้วย จะได้ขอข้อมูลได้

แต่ลืมๆไปแล้วว่า ยังไงกัน ตอนนั้นไอ้แป๊ะบอกว่า แต่ก่อนเรารู้จักสาวเยอะ เราบอก เฮ้ย ไม่หรอก เออ แต่จะว่าไปเราก็เคยแนะนำสาวรัดสาดที่มันชอบให้นี่เนอะ แต่มันก็ทำไมไม่จีบวะ จำไม่ได้(นานจัดๆ) น้องที่คณะที่เป็นแฟนเก่ามัน เราก็แนะนำป่ะวะ เรื่องแม่งนานจัดๆ จำไม่ค่อยได้แม่นนัก แต่ของแบบนี้ ใครจีบใครเราก็ไม่เกี่ยวอยู่แล้ว แค่แนะนำชื่อแนะนำหน้าให้รู้จักกันซินะ ไอ้แป๊ะเคยบ่นเรื่อง hi 5 ว่า ห้ามมีๆๆๆๆๆ เราก็ขำๆไป กูพอรู้น่า อะไรควรไม่ควร เอิ๊กๆ

จะว่าไปแนะนำคนให้รู้จักกันนี่ทำมาทั้งชีวิตเลยมั้ง แปลกดี แต่กูกลับโสด โสดจริงจังด้วย

หาคนมาเข้าใจเราย๊ากยาก


ฉะนั้นต้องไปสละโสด ฮ่าๆๆๆ ทำงานก่อน ซักสามทุ่มงานคงเสร็จระดับนึง ค่อยคิดอีกที ว่าไปไม่ไป

เกิดคำถามขึ้นมาในหัว ว่า ทำไม เด็กรัฐศาสตร์มักสวย

เมื่อคืนมีช่อทโคตรพ่อประทับใจ (ในความทรงจำของตนเอง) น้องที่นั่งตรงข้ามตอนกินโหงวบ่นหนาว เราเดินไปที่รถหยิบเสื้อกันหนาว มาให้ห่ม กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด

แต่ประโยคเด็ดเหี้ยยุดที่กระแทกใจสุดๆ แม่งก่อนแยกกัน มันบอกว่า “พี่ทศอย่าคบคนที่หน้าตานะ” ประโยคแบบนี้มันไม่เคยพูดกับเราหรอก เราก็แปลกใจ พอกลับถึงบ้านเราก็โทรไปเม้ากะไอ้นนท์ ก็คุยกันว่า กูแม่งเป็นคนมีสาระจัดอะ ก็อยากมีแฟนแบบมีสาระจัดๆด้วยเหมือนกันเนอะ มันก็บอกว่า มันก็เข้าใจเราเพราะเราก็มีสาระจริงๆน่ะละ แต่โดยปกติคนรู้จักผิวเผินๆ มักคิดว่าเราเป็นพวก ตลกไปวันๆ ชีวิตไร้แก่นสารเนอะ