ระบบสามภาษาครึ่ง

ระบบสามภาษาครึ่ง

วันพุธที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2552

๐๓:๑๙:๕๑ น.

ก่อนออกไปกินข้าวเย็นกับแม่และน้อง ก็นั่งดูสินเจริญเชิญแขกอยู่นาน คุณไดอาน่าเขามาออก


เขาพูดว่า เขาพูดได้สามภาษาครึ่ง


เขาบอกว่า คันโตนีสพูดในบ้านอยู่แล้ว และก็ได้แมนดารินไปด้วย ส่วนอังกฤษก็ได้ที่โรงเรียนอยู่แล้ว ไทยก็อยู่เมืองไทย สมัยทีนทอล์คแต่ก่อนเราดูประจำเลย เราชอบรายการนี้ สมัยก่อนเด็กโรงเรียนอินเตอร์ดูแปลกและน่าสนใจดีว่าพวกนั้นเขาจะมีชีวิตกันยังไง


ป้ายฉากข้างหลังมีรูปๆคนแก่ๆ แล้วก็มีคำเขียนว่า Aunt May ก็นึกขำๆในใจ


คิดถึงน้องเมย์ขึ้นมา ตอนโทรหาเมย์หนสุดท้ายก็นานแล้วล่ะ ประมาณช่วงนี้ล่ะ แต่สามปีที่แล้ว โทรไปหาเมย์ที่ซิดนี่ย์ เมย์บอกว่า โอ๊ย เมย์กลายเป็นป้าเมย์แล้ว ตอนนี้แก่แล้ว เมย์เขาก็เป็นระบบสามภาษาครึ่งแบบนี้ล่ะ ในบ้านเขาก็คุยกันกวางตุ้ง เราเห็นเขาคุยกะน้องเขาแบบนี้ ได้ยินหนแรกในบ้านเขาก็แปลกๆ และแน่นอน แมนดารินก้อได้แถมๆมา แน่ๆ ป่านนี้จะทำอะไรอยู่น้า


อังกฤษกะไทยน้องเมย์ก็พูดชัดพอๆกัน สำเนียงดีพอกัน เป็นระบบสามภาษาครึ่งที่ยอดเยี่ยมสมบูรณ์แบบราวกับทุกภาษาเป็นภาษาไทยของเราเลย แม่เป็นคนฮ่องกงนี่ก็ดีโนะ


ออกไปกินโคขุนโพนยางคำมาที่ซอยนวลจันทร์กะแม่กะน้อง เพราะ เมื่อวันอาทิตย์ไปกินกะเพื่อนห้าคนแล้วก็เซ็งๆ มีกลิ่นเนยถูกๆบนกะทะ เราไม่ชอบ มีแค่คนเดียวที่เข้าใจเรา เรากะโป้งกินเนื้อในรสของเนื้อ ไม่ต้องหมัก ไม่ต้องจิ้ม ไม่ต้องทาอะไรบนกะทะ เราชอบ


เมื่อเมษายนสองปีก่อน โป้งมันไปหาเราที่โตเกียว เราก็ตระเวนกินเนื้อกัน ถ้าโพนยางคำสาขานี้ เตาดีกว่านี้ จะยิ่งอร่อยเข้าไปใหญ่เลยล่ะ แต่โพนยางคำต้นตำรับที่สกลนครเขาขายเสต๊กกัน เราชอบมากๆ แต่โพนยางคำที่อื่นๆใน กทม ก็รสชาติไม่เหมือนกัน ที่นี่เนื้อสวยมากๆ รสดีมากๆ


มีวันนึง เมื่อซักกันยาปีที่แล้ว นุ้ยบอกว่า ไปกินโคขุนโพนยางคำซอยนวลจันทร์นี่ล่ะ แล้วมีคนเข้ามาขอเบอร์ด้วย เราก็ขำ แบบ โห เข้าขอเบอร์ที่ร้านโคขุนโพนยางคำ ใจกล้ามากๆ นุ้ยก็บอกว่า เออ ตลกดีเนอะ ถ้าแต่งงานกันแล้วพิธีกรงานแต่งถามว่าเจอกันที่ไหน บอกว่า เจอกันที่ร้านโคขุนนี่ฮาแตกแน่ๆ ถ้าเทียบกะเราเจอกันในงานแต่งงานเพื่อนสนิทนุ้ย ฟังดูโรแมนติกกว่ากันเยอะแยะ นุ้ยบอกอย่างนั้นเรายังจำได้


พอเมื่อวันอาทิตย์เราไปกิน ก็มองหานะ เผื่อเจอผู้หญิงสวยๆแบบนุ้ย จะได้เข้าไปขอเบอร์มั่ง ฮ่าๆๆ แต่ทั้งร้านก็ไม่มีหรอกคนสวยขนาดนุ้ย แต่เจอพี่ปิ๊ด กะพี่กิ่ง พี่ที่คณะ ก็คุยกันเฮฮาเหมือนเดิม พวกนี้ตลกดี แต่ก็ไม่เจอกันมาหลายปีแล้ว แต่ก่อนเคยเจอตามร้านเหล้ากันบ้าง


ตอนเมื่อต้นเดือนมีนา มิ้มพาไปกินโคขุนสาขาเกษตรนวมินทร์ ก็ไม่อร่อยแฮะ เสียอารมณ์มากๆ แต่จะว่าไปประทับใจสุดก็ตอนคริสต์มาสน่ะละ ที่สกลนคร ต้นตำรับ สหกรณ์โพนยางคำ เสต๊กอร่อยมากๆ Tony Roma’s ชิดซ้ายเลยโลดดดดด


อ้อ มีเรื่องแปลกมากๆของวันนี้คือ มีใครไม่รู้โทรมาตอนกินเสร็จแล้ว บอกว่าอยากคุยด้วย เราถามว่า “ใคร?” เขาไม่ยอมบอก เขาบอกว่า เขาไม่สวยหรอก พอกลับมาถึงบ้านเปิดทีวีดูรายการน้อคเอ๊าท์ ช่อง ๑๙ ตลกดีว่า หัวข้อในการโต้วาทีวันนี้คือ “ผู้หญิงจีบผู้ชายก่อนผิดไหม” แต่เราก็นึกไม่ออกอยู่ดีว่าใคร เสียงไม่คุ้นเลย คุยกันตั้งหลายนาทีเพราะเผื่อจะนึกออกว่าเสียงใครโทรมาอำหรือเปล่า ตอนแรกเราทายว่า แอน หรือ เปล่า


แต่ปกติถ้ามีคนโทรมาแปลกๆ จะมีข้อหาเดียว คือ ผู้ชายซักคนให้เพื่อนผู้หญิงโทรมาเช็คว่าเราเป็นใครเป็นเบอร์ที่โทรไปหาแฟนเขา มีช่วงนึงซักสามปีก่อนเราเจอบ่อยๆจนเซ็ง ใครจะไปคาดว่าคนเราจะมาโกหกกันวะ เราไม่เห็นจะโกหกใครว่าโสดหรือมีแฟนเลย

เราถึงได้ไม่ชอบไปยุ่งกะแฟนชาวบ้าน แต่ผู้หญิงไทยก็บอกว่าโสดตลอด โกหกกันแบบนี้ได้ตลอดอยู่แล้ว สุดท้าย คนซวยก็กูนี่ล่ะ เป็นเหยื่อเสมอ ใครมีแฟนแล้ว เซย์กู๊ดบาย อย่ามาอ่อย ไม่ชอบ