สังคมอุดมปัญญา

สังคมอุดมปัญญา

Tuesday, June 16, 2009

1:50:37 AM


ค่าของงาน สัมผัสด้วยใจ สุผจญ กลิ่นสุวรรณ

อ่านบทสัมภาษณ์ความยาว๒หน้าในสุกลไทยฉบับสัปดาห์ที่แล้วจบด้วยความตื่นเต้ลล์ ดีมากๆ อ่านแล้วเกิดแรงบันดาลใจ แต่มาพร้อมกับรูปแบบรายการเช้าดีดีทางทีวีแบบ English Breakfastด้วย เราดูรายการนี้อยู่บ้างถ้าตื่นเช้าและเห็น ชอบนะ ชอบมากๆ ครั้งแรกที่ดู ร้องในใจ โอ้โ ห ว ไอ้เหี้ยเอ๊ย นี่กูอยู่ญี่ปุ่นหรือเปล่านี่ รายการแบบนี้ซิทำให้สุงคมอุดมปัญญาจริงๆ


ตอนบ้านหลังสุดท้ายที่ชินากาว่าในโตเกียว เขตนี้ก็มีสถานีโทรทัศน์ประจำเขตด้วย เราตื่นมาก็จะเห็นเขาสอนภาษาต่างประเทศ (ภาษาต่างประเทศไม่ใช่แค่ภาษาอังกฤษแบบที่คนไทยเข้าใจนะครับ) เขาจะวนๆสอนๆไปทุกๆภาษาเรื่อยๆ เมืองไทยมักมีแต่รายการสอนภาษาอังกฤษ ซึ่งจริงๆเราน่าจะสอนภาษาลาว ภาษามลายู ภาษาเขมร รอบๆบ้านเราบ้าง ถ้ามีเวลาพอก็จะดูเสมอ รายการนี้มาตอนตื่น แต่ก็นั่นแหละ ชีวิตที่นั่น เวลาใครถามอะไร เรามักตอบไปแบบกวนตีนๆว่า มีเวลาว่างกูขอนอนดีกว่า แบบถ้าจะไปเดทกะแฟนขอนอนดีกว่า (ฮา) แต่ก็ไม่ขนาดนั้นหรอก ถ้าแฟนอยากมาบ้านก็มาได้ ไม่ได้ทิ้งขว้างขนาดนั้น


อ้อ วันนี้เผลอหลับไปสี่ทุ่ม ตี๑ ก็ตื่นแล้ว ปกติถ้าวันไหนเผลอหลับ๔ทุ่มก็ตื่นตี๒เสมอ ต้องบังคับตนเองนอนหลังเที่ยงคืน ถึงจะพอดีๆ แต่ถ้านอนตีห้าตื่นเที่ยงยังง่วงๆเลย สำหรับเราหลับเร็วไม่ดี นอนช้าไม่ดี สมัยอยู่ญี่ปุ่นมีช่วงนึงทำงานกลางคืน แบบ บางวันเข้าห้าทุ่ม แต่ส่วนใหญ่จะเข้าห้าโมงเย็น ถ้าวันไหนเข้าห้าทุ่ม ก็จะกลับบ้านมานอนตอนเย็นแล้วบังคับตนเองให้ตื่นดึกสงัดแล้วรีบจับรถไฟไปทำงาน แล้วกลับรถไฟเที่ยวแรกเสมอ (งานอะไรอย่ารู้เลย) แล้วต้องตื่นมา๑๑โมง การนอน๒กะทำร้ายร่างกายและจิตใจมหาศาล ร่างกายรวนและโทรมมากๆ แต่กระนั้นก็ตาม หน้าตาก็หล่อกว่าและรูปร่างก็ดีกว่าตอนนี้นักๆ

กลับมาที่เรื่องสังคมอุดมปัญญากันดีกว่า

เราชอบรายการในT PBSหลายๆรายการ รายการที่ดูแน่ๆเวลาเห็นก็คือ ชุมชนเข้มแข็ง ชอบมากกกกกกกกก ไม่ดิ ชื่อรายการ "ชุมชนต้นแบบ" ต่างหาก (แก้ไขหลังโพสท์ไปแล้ว๒ชั่วโมง)


คือ เรารู้สึกมานานมากๆแล้วว่าทีวีไทยเพี้ยนๆผิดๆไปจากความต้องการของคนไทยมาเป็นความต้องการของคนกรุงมากไป หลังๆนี้กลายเป็นความต้องการของพวกกะเทยเกย์ทอมมากไปด้วยซ้ำ รายการนี้จะเหมือนๆรายการช่อง๗ตอนเย็นๆค่ำๆสมัยก่อนซัก๒๐ปีที่แล้ว ที่นำเสนอเรื่องราวชาวบ้านๆ(อย่าปฏิเสธไปเลยว่าประเทศเราควรเป็นประเทศเกษตรกรรม) แต่ปัจจุบันรายการแบบนี้หาได้ยาก เป็นรายการที่พิธีกรสวย(ลีดจุฬาซักปีนึง)



(เมื่อคืนวันเสาร์ไปเจอแก๊งในวงเหล้าเป็นลีดจุฬาซัก๑๑ปีที่แล้ว เป็นเพื่อนสนิทของแฟนเพื่อน ขำๆด้วยการแหย่ๆ ซื้อดอกไม้ให้๑ดอก ฮากันสนั่น และเราก็ขอให้เพื่อนที่เป็นนักร้องร้องเพลงปาฏิหาริย์ด้วย ฮ่าๆๆ เรียกความเฮฮาได้มากๆเลย ร้านเล็กๆขนาดความจุ๒๐ที่นั่ง แต่เจอเพื่อน๒แก๊ง๖คน ก็หนุกดีนะ ยิ่งพอเข้าไปแล้วเพื่อนเป็นนักร้องหันมาแซวนี่ฮาจริงเลยกู )



รายการชุมชนเข้มแข็งนี่ละมาถูกทางเลย แต่เราไม่รู้เรทติ้งเป็นไง เรทติ้งไม่ดีไม่มีคนดู รายการก็ไม่ได้รับการเผยแพร่นัก ก็น่าเสียดาย


อ้อ อ่านในสัมภาษณ์ เขาก็เขียนนะว่า ตอนทำรายการEnglish breakfast ใหม่ๆ ตอนนั้นรายการสังข์ทองลูกแม่ช่อง๗ กวาดเรทติ้งไปหมดเลย เราอ่านแล้วขำกร๊ากเลย คือ คนถูกสัมภาษณ์ก็น่าจะเป็นคนตลกๆหน่อยเลยจับคำมาผสมเรื่องราวได้ฮา แต่ที่เราฮาก็คือ คนเขียนบทสังข์ทองเขาเคยบอกเราว่า หูย เรทติ้งดีสุดๆๆๆๆๆๆ ดีใจมากกกก เรื่องก็สนุก คนทำก็มีความสุขน่ะแหละ เรทติ้งก็สำคัญสงครามรีโมทมันก็รุนแรง ทำรายการดีดีแต่ไม่มีคนดูก็กระไรอยู่ รายการดีต้องสนุก แต่รายการสนุกไม่จำเป็นต้องดี บทก็เป็นคัมภีร์ของความสนุกเสมอ


มีกลางคืนวันหนึ่งเราเบื่อมากๆเลย มีรายการที่ใครๆเขาว่ากันว่ามีสาระ กวาดรางวัลมาเพียบ มีช่วงนึงจะถูกถอดออกจากผัง(เราดีใจ) แต่คนโวยกันทั้งอินเตอร์เน็ท แต่ทำไมไม่รู้เราไม่ชอบ ส่วนอีกช่องก็เป็นตลกที่เราไม่ดู แต่รายการนี้อยู่มาสองพันปีได้แล้ว


แล้วทำไมไม่รู้ คืน เจาะใจ เราชอบดูทุกรายการวันนี้เลย เปลี่ยนช่องไม่ทันอีกเหมือนกัน แปลกดี บางวันไม่น่าดูซักอันบางวันน่าดูทุกช่อง วัยรุ่นละเหี่ยใจเจรงเจรง


ในสกุลไทย ชอบคำถามที่ถามว่า “เป็นคนคิดโปรเจ็คท์นี้ขึ้นมาเองเลยหรือคะ”

เขาตอบว่า American Breakfast ทีมีไข่ดาว แฮม เบค่อน มะเขือเทศ ชิ้นหนึ่งจบ แต่ English breakfast ที่ถูกต้องต้องมีโอ๊ตมีล ซีเรียล นม น้ำส้ม ผลไม้ มีทุกอย่างที่หลากหลายมาก ตรงกับคอนเซ็พท์รายการ คือ ความหลากหลายเพื่อเติมอาหารสมองจานเด็ดยามเช้า

อ่านบทสัมภาษณ์แล้วคิดว่า ฐานะทางการเงินทางบ้านเขาคงดี แต่ก็สาเหตุเพราะเขาเข้าใจตนเองมากๆด้วยกระมัง แบบไปบวชข้ามปี อยู่เมกาตอน๕ ถึง ๑๐ ขวบ และเป็นคนไทยเรียกรัฐศาสตร์ปกครองเป็นรากฐาน

“ถ้าเงินมาคุมวิถีชีวิตของเราได้ ผมไม่เชื่อว่า มนุษย์จะสามารถมีความสุขได้นะ เงินซื้อได้เยอะอย่าง แต่ไม่ได้ทุกอย่าง”

“ผู้ประกาศที่ผมมองตอนนี้ผมคิดว่าหลายๆคนกำลังทำผิดหน้าที่ ทำตัวให้เป็นคนสำคัญในเชิงข่าวเสียเอง หลายๆคนเป็นแบรนด์ของตัวเอง ซึ่ง ไม่ใช่ หน้าที่ของเราคือเป็นคนคอยอ่านอย่าให้ผิดอักขระ เราต้องรู้ลึก เติมเต็ม ในส่วนที่ไม่ได้อยู่ในสคริปท์ คนดูจะชื่นชมเรื่องข่าวเป็นหลัก แต่การเป็นพิธีกร ทีนี้ฮะ เราเองเต็มๆที่ต้องทำอย่างไร ใส่ให้เต็มที่เพื่อให้คนดูได้มากที่สุดในความเป็นเรา”

คำถามว่า ถ้าวันนั้นมาถึง(อาชัพนักการเมือง) อยากทำงานด้านไหนมากที่สุดคะ?

“กระทรวงศึกษาธิการ กับกระทรวงวัฒนธรรมครับ” คำตอบนี้โดนใจทีเดียว เหมาะกับตัวตนเขา รายการนี้ให้การศึกษาและเสนอวัฒนธรรม

ก็คนเนชั่นอีกแล้ว เนชั่นนี่แหล่งสร้างคนเก่งๆประดับวงการทีวีไทยทีเดียว ชอบที่เขาบอกว่า ลุงเกลน ปั่นภาษาเขาซะเยี่ยมเลย ภาษาอังกฤษดีสุดในชีวิตช่วงทำงานเนชั่น เราชอบนะ อ่านสัมภาษณ์แล้วชอบทีเดียว และภาษาคนเราก็ปั่นกันได้ วันนี้ก็ได้อ่านหนังสือดีดีแบบ ภาษาปั่นๆ เรื่องขุมทรัพย์สุดขอบฟ้า (๓๐ล้านเล่มทั่วโลกในรูปแบบภาษาต่างๆ) บางคนชอบพูดถึงคำว่า ความหมายระหว่างบรรทัด แต่เราเอง ชอบคิดถึงความหมายในประโยคนั้นๆมากๆกว่า แต่หนังสือบางเล่มค่อยๆอ่านค่อยๆคิดไป ไม่ต้องเร่งอะไร


กลับมาที่รายการของช่องนี้ที่เราชอบอีกรายการหนึ่ง เราชอบชุมชนเข้มแข็งมากๆ เรียบง่ายจริง นี่ละวิถีไทย ถ้าเป็นหนังก็เรียกว่า หนังแบบ ความสุขของกะทิ นุ่มนวลละเมียดช้าและสวยงาม และไทยจัด


(ความสุขของเวชชาชีวะ ตอนหนังจากบทประพันธ์พี่สาวได้ลงโรงและช่วงเดียวกับน้องชายได้เป็นนายกซะที ผ่านมา๖เดือน เหอะๆ )



ส่วนอีกรายการ หนุกมากๆ ช่องนี้ เราชอบป๊อบในรายการ กระต่ายตื่นตัว รายการนี้ไอ้ขุนให้เสียงบางครั้ง(เมื่อวานพึ่งเจอแม่งโชคดีแม่งไม่ปล่อยพลังใส่) และก็มีน้องชนินทร์ที่รู้จักนิดหน่อย รายการนี้ดีมากๆ ทำให้ผู้ดูฉลาดซื้อขึ้น แต่รูปแบบรายการเพี้ยนๆบ้าบอไปหน่อย แต่หนุกไปอีกแบบ เป็น รายการทางเลือก แนวๆ แปลกๆดี เมื่อคืนเราแวะไปส่งฟางที่ห้องมา ก็เม้าแตกกันถึงป๊อบ คิดถึงนะ รู้สึกว่าเรากะป๊อบมีพลังบางอย่างที่ส่งถึงกันได้ชัดมาก แต่อย่างว่าแหละมันเป็นน้องโรงเรียนมัธยมที่เรียนมหาลัยเดียวกัน ฉะนั้น ก็จะมีกล่องความคิดหลายๆอย่างที่ต่อกันติด กับป๊อบนี่นอนคุยกันได้มันมากๆทั้งคืนเลย


ชักจะเหนื่อยแล้ว ไปอาบน้ำดีกั่ว อยากอ่านขุมทรัพย์สุดปลายฟ้าต่ออีก หนังสือดี เล่มนี้ต่อมาไกล กุ้งให้มาบอกว่าพี่โฮ้พให้มาอีกที เมื่อวานเจอโฮ้พด้วย แต่ไม่ได้คุยกันเรื่องหนังสือเล่มนี้